Rustig opgestaan, gedoucht en ontbeten. Nog wat dingen voor het werk gedaan en de laatste spullen in de koffer. Om 9:15 zitten we met het gezin in de auto; op weg naar Schiphol. De autoreis gaat goed. Geen file, waardoor we om half 11 de garage bij Schiphol inrijden. Hier hebben we een plekje gereserveerd. Vorig jaar was de auto zo vies en waren de parkeerplekken buiten zo krap, dat we dit jaar de garage maar eens uitproberen. 

Inchecken hebben we thuis al gedaan. Instapkaarten en bagagelabels komen uit een apparaat. Tenminste...vier van de vijf. Voor de andere moet toch de mevrouw van de kofferbalie helpen. De trent dat ik als reiziger alles zelf moet doen, is niet aan mij besteed. Gisteren met het digitaal inchecken ook al niet. Op zo’n moment mis ik een vriendelijke mevrouw die me te woord staat en de zaken van me overneemt.

Op Schiphol lunchen we bij la Place, gaan de meiden naar de Starbucks, bekijken we wat winkels, checken we de laatste digitale berichten en dan is het zo 14 uur. Tijd om te gaan vliegen. De vlucht met Icelandair verloopt voorspoedig. In Reykjavik schijnt de zon. We wandelen naar gate D om wat te gaan eten, maar moeten eerst langs een paspoortcontrole. Wat de gelukt hebben wij... we worden er (weer) uitgepikt. Nu het hele gezin, behalve onze middelste dochter. Alle elektronische apparaten moeten op een tafel gelegd worden, wij moeten op een blok gaan staan en worden met een doekje aangeraakt. Dit doekje gaat in een machine. Tegelijk checkt iemand anders onze tassen. Natuurlijk worden er geen gekke dingen gevonden en mogen we eindelijk iets gaan eten. Daarna is er een gigantische rij voor weer een paspoort- en instapkaartcontrole. Gelukkig wacht het vliegtuig op ons en gaan we verder naar Denver met een half uurtje vertraging. 

De vlucht verloopt prima. Al vind ik vliegen zonder maaltijd toch jammer; iedereen eet wat hij wil en wanneer hij wil, verspreidt geuren die bij zijn maaltijd horen en als je, zoals wij, noodles in het vliegtuig koopt, kost dat € 5 voor een goedkoop bakje met water.

In Denver weer tweemaal een uitgebreide paspoortcontrole. Het is mij duidelijk dat we niet zomaar in Amerika komen. 

Eindelijk zijn we er. We nemen een taxi naar het hotel (Baymont by Wyndham Denver International Airport), bekijken de prima kamers en gaan nog even bij Ruby’s Inn eten. Doodmoe vallen we om 22 uur allemaal in slaap. We zijn al 23 uur wakker.