We gaan helemaal langs de oostkust naar Christchurch en later zelfs nog 2 uur verder.

Het wordt een regenachtige dag en we rijden het ene moment in de regen en het andere moment in de zonneschijn. Papa wilt op alle mooie plaatsjes stoppen om foto's te maken en mama en ik moeten dan altijd mee. Vaak zeggen we dan dat hij zelf maar moet gaan en wij passen deze keer.

Het ging ook zo bij een plek genaamd; Mouraki Boulders. Papa zag het bord langs de kant van de weg en wilde daar perse langs. Mama wilde niet teveel tijd verliezen, omdat het anders veel te laat zou worden. Mama had het idee om mij te verrassen met een bezoekje aan Alan en Jan. Dat zijn de eigenaren van de Bed and Breakfast in Christchurch, welke we hebben bezocht onze eerste dagen in Nieuw-Zeeland. Ik ben helemaal weg van hun hond Taylor en wilde die inderdaad graag zien.

Papa wilde echter stoppen bij de "Boulders" en rende vanaf de parkeerplaats naar beneden. Wij wilden niet en vertelde hem dat hij zelf maar moest gaan kijken. Ik zat helemaal in mijn "Mega Mindy" film op de iPad en dan krijg je mij moeilijk in beweging.

We zagen papa echter vrij snel weer terugkomen en mama dacht dat we weer konden gaan, dat viel mee. Papa wilde echter dat we meegingen naar het strand. Dit was uniek en moesten we zien. Papa bleek later gelijk te hebben en het strand lag vol met grote ronde keien. Niet zomaar keien, maar unieke ronde keien op het strand. Je moet je voorstellen dat je een bowling bal voor de helft in het zand begraaft op het strand, zo zien deze boulders eruit en dan zelfs nog 100x groter.

Hierna gingen we weer verder op weg naar Christchurch. De zon was niet ver van ons vandaan en we bleken in de richting van het mooie weer te rijden. Aan het eind van de middag arriveerden we bij de Bed and Breakfast en Alan en Jan waren blij verrast. We hebben hier heerlijke koffie gedronken en Alan had nog een gouden tip; "Waarom bezoeken jullie niet een echte Nieuw-Zeelandse farm of te wel boerderij met natuurlijk schapen!" Natuurlijk leek ons dat een goed idee en we gingen op weg naar Hawarden, een dorp op de route naar Kaikoura. De eerste verrassing was de melding van onze TomTom; Weet u dit zeker, de bestemming ligt aan een onverharde weg. Tja welke keus hadden we. Het zou 2,5 uur rijden zijn, maar al gauw bleek dat TomTom de bestemming niet helemaal begreep en dus ook niet de afstand kon inschatten. We reden de eerste kilometers gewoon over de Highway 1, maar op een bepaald moment moesten we een afslag nemen. We gingen door het boerenland en bereikten al snel de bedoelde weg. Het was nu nog maar 12 kilometer rijden, alleen de TomTom dacht dat we daar nog wel 1,5 uur over zouden gaan doen? Al snel was het over met het asfalt en werd het inderdaad een onverharde stoffige weg, dwars door de bergen. Dit ging uiteindelijk zo'n 10 km door tot we bij de bedoelde farm aankwamen.

Het was inmiddels donker en we konden eerst niemand vinden. Uiteindelijk kwam de boer Bruce naar buiten om ons te begroeten en natuurlijk konden we op zijn terrein staan met onze camper. Binnen werden we hartelijk ontvangen door zijn vrouw Karen en kregen we direct thee. De volgende vraag was of we al hadden gegeten? Nou eigenlijk niet, maar we verzinnen wel wat in onze camper. Bruce had echter best een paar steaks van zijn eigen koeien en hij wilde die even op de barbecue leggen. En zo gezegd zo gedaan. Een half uurtje later zaten we aan heerlijke salade, brood en biefstukken te eten en gingen we daarna voldaan slapen. De volgende dag stond veel op het programma.

30-daagse camperreis Christchurch - Auckland