Camperreis door de Rocky Mountains: de ervaring van Travelhomie Manon

Sommige reizen plan je omdat je een plek opnieuw wilt beleven. Zo begon deze reis ook: met de wens om de Amerikaanse Rockies nog eens te zien. Tijdens een eerdere rondreis had ik al een deel van dit gebied bezocht, maar toen hadden we veel te weinig tijd om echt van de Rockies te genieten. Grand Teton waren we destijds zelfs alleen maar doorgereden. En alsof dat nog niet genoeg was, werkte het weer niet bepaald mee. Halverwege september viel de eerste sneeuw en werd een deel van Yellowstone afgesloten.

Er bleef dus het gevoel hangen dat ik het gebied nog een keer moest zien, maar dan met meer tijd en beter weer. Tijd voor een herkansing!

Die herkansing kwam acht jaar later en met een ander reisgezelschap: de vorige keer maakte ik deze rondreis met mijn toenmalige vriend. Nu keerde ik terug met mijn huidige partner, die bij onze eerste kennismaking al snel duidelijk maakte dat zijn ideale vakantie vooral bestond uit níét zelf hoeven koken. Toen hij hoorde dat ik in de camperbranche werk, had hij dan ook zo zijn twijfels over mijn idee van vakantie. Toch stapte hij zonder al te veel protest in de camper voor ruim drie weken Amerika. Als kind had hij veel gekampeerd en het bleek gelukkig niet moeilijk om dat kampeergevoel weer terug te vinden. Sterker nog: uiteindelijk was hij niet weg te slaan bij het kampvuur. Van 'zelf koken is geen vakantie' naar vrijwillig uren bij de firepit zitten — zo snel kan het gaan.

We begonnen onze reis in Denver en haalden daar onze C25 van verhuurder Cruise America op. Het rijden met een camper is iedere keer weer even wennen en het eerste half uur zit ik zelf altijd wat gespannen achter het stuur. Daarna ben je er zo aan gewend. Amerika helpt daarbij. De wegen zijn ruim, parkeerplaatsen zijn ingericht op grote voertuigen en je bent met een camper van dit formaat bepaald niet de grootste op de weg. Met onze C25 konden we bovendien op veel plekken nog makkelijk parkeren.

Vanuit Denver reden we richting Rocky Mountain National Park: een fantastische start van de reis. We waren meteen omringd door hoge bergen en konden volop genieten van de mooie campings, verschillende wandelmogelijkheden en natuurlijk de indrukwekkende Trail Ridge Road. Overdag aan de wandel, 's avonds een simpele maaltijd in de camper en bij het kampvuur sterren kijken: dat is toch júíst vakantie?

Terwijl we volop genoten van die eerste dagen in de Rockies, bleef één ding spannend: het weer. Doordat ik de vorige keer in september al wakker was geworden in een winterwonderland, wist ik: garanties zijn er niet. Oorspronkelijk had ik dan ook het liefst in juni naar de Rocky Mountains gewild. Maar mijn vriend kreeg geen vrij en juli en augustus vielen voor ons minder in de smaak vanwege de drukte en hogere prijzen. Mei vond ik voor deze route wat vroeg, waardoor september overbleef. Een bewuste keuze, maar wel een gok.

Een goede gok, zo bleek. We hadden ontzettend veel geluk. Er wordt weleens gezegd dat je krijgt wat je verdient en als dat zo is, hadden wij duidelijk iets goed gedaan: we genoten van stabiel weer en konden vrijwel alles doen wat we gepland hadden. Ook onze planning speelde daarin een rol. We hadden er bewust voor gekozen om de hoger gelegen gebieden aan het begin van de reis te bezoeken. Het weer kan daar snel omslaan en dan wil je de plekken die het meest afhankelijk zijn van de omstandigheden niet te lang uitstellen.

Zo reden we aan het begin van de reis over de Trail Ridge Road in Rocky Mountain National Park. Een paar dagen na ons bezoek, zorgde de eerste sneeuw voor sluiting van de weg. Lucky us!

Overdag liepen we soms in korte broek en een shirt en topje rond. ’s Avonds hadden we een dikke jas aan en soms een muts nodig. Slapen deden we onder een dikke deken: zeker op hoogte koelt het flink af en zijn de verschillen in dag- en nachttemperaturen groot. Herfstkleuren waren op veel plekken al zichtbaar maar door de relatief hoge dagtemperatuur waren beren nog volop actief op zoek naar eten. Een reis met meerdere seizoenen, dus!

Na Rocky Mountain National Park veranderde het landschap. We reden via Nebraska richting South Dakota en kwamen terecht in de Great Plains. In Nebraska betekende dat vooral heel veel mais, graanvelden en silo’s. Urenlang rechtdoor over eindeloze wegen, met vooral heel veel… niks. Eerlijk gezegd vooral een kwestie van doortuffen, maar toch leuk om ook eens zo’n totaal ander stukje Amerika te zien.

Juist door het toch wel eentonige Nebraska, verraste South Dakota ons des te meer. Na al die kilometers voelden de de grillige pieken en diepe kloven van Badlands National Park, de beboste heuvels van de Black Hills en de indrukwekkende rotsformaties rondom Mount Rushmore en Custer State Park als een beloning. Vooral Badlands vond ik bijzonder mooi. Het landschap is er bijna buitenaards met de grillige rotsformaties en enorme vergezichten. We stonden er op Cedar Pass Campground, een van mijn favoriete campings van de reis. Ik had vooraf bewust gezocht naar een mooie plek en daarvoor uitgebreid naar foto's gekeken. Op beeld zag ons plekje er perfect uit. Alleen stond er niet bij hoeveel wind er die middag zou staan. In de open Badlands kan het behoorlijk hard waaien en dat merkten wij die dag maar al te goed.

Dus zaten we uiteindelijk binnen.

Je kunt je reis nog zo zorgvuldig voorbereiden, sommige dingen moet je blijkbaar gewoon ervaren. En het weer heeft altijd het laatste woord!

De wind waren we de volgende ochtend alweer snel vergeten. Waar we de dag ervoor nog binnen zaten, genoten we nu van de volle zon. We liepen die dag de beroemde Notch Trail en reden daarna door naar Wall. Daar scoorden we allebei een cowboyhoed. In de Black Hills bezochten we Mount Rushmore. De vier enorme presidentshoofden zijn een van de bekendste bezienswaardigheden van South Dakota. Een plek die je al honderden keren op foto's hebt gezien en die in het echt toch weer anders is. Anders, maar zeker niet minder indrukwekkend!

Na Mount Rushmore lieten we South Dakota achter ons. Met onze cowboyhoeden op reden we Wyoming tegemoet. Yihaaa, saddle up!

Hoe verder we Wyoming in reden, hoe meer het Wilde Westen tot leven kwam.

Cowboydorpjes Sheridan en Cody, ranches, paarden en winkels vol hoeden en laarzen: in dit gebied van Amerika heb je niet het gevoel dat je van attractie naar attractie rijdt. Er is natuurlijk toerisme, maar tegelijkertijd voelt het dagelijks leven er nog heel dichtbij. Dat vond ik misschien wel het leukste aan deze reis: ik heb al behoorlijk wat van Amerika gezien en in sommige gebieden is veel ingericht voor toeristen. Tijdens deze trip kwamen we juist regelmatig terecht op plekken waar het allemaal heel kneuteriger en authentiek voelde. Een piepklein restaurant waar we vol verwondering werden opgenomen door de locals, een koffiezaakje waar ik werd uitgelachen toen ik vroeg naar cappuccino: juist die plekjes bleven hangen.

Wat ook zeker bleef hangen, was onze paardrijtocht bij Bill Cody Ranch, net buiten Yellowstone. Een behoorlijk prijzige excursie, maar wel eentje die perfect bij deze route paste. En na het bingewatchen van de serie Yellowstone, konden we natuurlijk niet door Wyoming reizen zonder zelf een keer te paard op pad te gaan. Ervaring was overigens niet vereist. Ik kon me de laatste keer dat ik op een paard had gezeten niet eens meer herinneren en heb ook zeker geen nieuw talent ontdekt. Gelukkig wist het brave beestje precies wat er van hem verwacht werd!

Voor Yellowstone hadden we bewust meerdere dagen uitgetrokken. Uiteindelijk waren we er na de paardrijtocht ongeveer drieënhalve dag. Dat klinkt misschien lang, maar was eigenlijk precies goed. Het park is enorm. Alleen al binnen Yellowstone reden wij ongeveer 500 kilometer. Als je de geisergebieden wilt bekijken, wildlife wilt spotten en ook gewoon af en toe wilt stoppen voor een viewpoint of wandeling, heb je tijd nodig.

Grand Prismatic Spring vanaf de overlook vond ik een van de mooiste plekken. Ook Old Faithful was indrukwekkend en we hadden het geluk dat we ook een andere, minder voorspelbare geiser zagen uitbarsten. Voor wildlife hoefden we nauwelijks moeite te doen. We zagen dertien beren in Yellowstone. Daarnaast kwamen we onder andere bizons, pronghorns, herten, een vos en een coyote tegen. Vooral die coyote voelde als de jackpot, omdat ik er nog nooit eerder eentje in het echt had gezien.

Beren spotten ging haast vanzelf: het was uiteindelijk zelfs meer dieren bekijken dan echt spotten. Een opstopping van auto's en mensen langs de weg was regelmatig een goede aanwijzing dat er iets te zien viel. En soms zagen we ze zelf, ergens als een klein zwart vlekje tussen het herfstachtige landschap.

Of juist van heel dichtbij. We hadden inmiddels al verschillende beren gezien en waren daardoor misschien iets te ontspannen geworden. Alhoewel: de trail die we op de vierde dag in Yellowstone liepen, hadden we juist heel bewust gekozen. De wandeling liep door een gebied dat in september niet bekendstaat om veel berenactiviteit. Daarnaast hadden we bear spray bij ons en maakten we bewust geluid tijdens het wandelen. En toch stond er ineens een beer op ongeveer veertig meter afstand.

Mijn eerste reactie was om stokstijf stil te staan. Daarna nam mijn verstand het over. Groot maken, lawaai maken en rustig doorlopen. De beer liep uiteindelijk ook verder, maar bleef ons nog een tijdje aankijken. Oef, wat was ik blij toen we weer bij de camper kwamen. Dat was een heel ander soort ontmoeting dan veilig vanachter de voorruit!

Al met al dus behoorlijk indrukwekkend. En toch was Yellowstone voor ons niet het hoogtepunt van de reis. Eerlijk gezegd was het er iets te druk naar mijn zin. Bij mijn vorige bezoek was het veel rustiger. Nog steeds hoort Yellowstone wat mij betreft bij een reis door de Rocky Mountains, maar de drukte maakte dat we andere plekken uiteindelijk meer waardeerden.

Na Yellowstone reden we door naar Grand Teton. De bergen van de Teton Range, de meren en de bossen vond ik daar misschien nog wel mooier dan het landschap van Yellowstone. Yellowstone is zonder meer bijzonder met haar geisers en geothermische landschappen, maar Grand Teton vond ik indrukwekkender.

We hadden twee dagen in het park. De eerste dag reden we met de camper langs de belangrijkste plekken en de volgende dag trokken we onze wandelschoenen aan. We namen de boot bij Jenny Lake en wandelden naar Lake Solitude. Een flinke wandeling van ruim 26 kilometer, dus zeker niet voor iedereen. Maar als je gewend bent om lange dagtochten te maken, zou ik deze zeker aanraden. Eenmaal bij Lake Solitude snapte ik meteen waar die naam vandaan komt. We hadden uitzicht op de weerspiegelende bergtoppen en hoefden dat bijna met niemand te delen. Het deed me denken aan Lake Louise in Canada, maar dan zonder de enorme drukte.

Ook onze camping in Grand Teton behoort tot mijn favorieten van deze reis. We stonden op Signal Mountain Campground: een prachtige bosrijke camping direct aan Jackson Lake. ’s Avonds zaten we met een drankje aan het meer en zagen we de zon achter de bergtoppen zakken. Daarna liepen we naar Signal Mountain Lodge voor het avondeten. De volgende ochtend waren we daar weer te vinden, dit keer voor een gigantisch pancakeontbijt. Geloof me, een betere start van de dag is er niet!

Signal Mountain Campground was dus een van mijn favorieten, maar het was zeker niet de enige camping waar we blij van werden. Tijdens deze reis stonden we op verrassend veel mooie plekken midden in de natuur.

Ik had ze allemaal vooraf gereserveerd. Dat klinkt misschien wat minder avontuurlijk dan op de bonnefooi vertrekken, maar ik vind het prettig om te weten waar we aan het einde van de dag terechtkunnen. Voor deze reis heb ik bovendien behoorlijk wat tijd gestoken in het uitzoeken van mooie plekken. Bij veel campings in nationale parken en state parks kun je zelf een plek selecteren en vooraf zien hoe die eruitziet. Ik zocht bewust naar plekken aan het water, tussen de bomen of met uitzicht op de bergen. We stonden bijna alleen maar midden in de natuur. Veel campings hadden geen stroom of water. Soms stonden we zelfs vijf of zes dagen achter elkaar zonder aansluitingen. Dat bleek geen enkel probleem. We vulden onze tanks bij en konden op veel campings gewoon douchen. En anders gewoon een dagje niet.

Het voordeel was dat we op prachtige natuurcampings stonden. Vaak mooier én goedkoper dan de particuliere campings. Je slaapt waar je overdag van onder de indruk was.

Na Grand Teton reden we langzaam richting Colorado. We maakten onderweg nog stops bij Flaming Gorge, Dinosaur National Monument en Colorado National Monument en reden via Frisco en Morrison uiteindelijk weer terug naar Denver.

Ook op dit laatste deel van de route bleef het landschap veranderen. Na de bergen van Wyoming reden we langs de warmgekleurde rode rotsen van Flaming Gorge in Utah, met daartussen opvallend veel groene vegetatie. Het was er zo rustig dat we er geen andere toerist zagen. Ook Colorado National Monument was weer compleet anders. Het bleef het me verbazen hoeveel afwisseling er in deze route zat.

En ondertussen veranderde niet alleen het landschap, maar ook het Amerika dat we onderweg zagen. Richting het einde van de reis kwamen daar steeds meer herfstdecoraties bij. Pompoenen, hooibalen en alles wat je normaal vooral uit Hallmark-films kent.

Na drie weken onderweg waren we ruim 4.000 kilometer verder. Ik ging deze reis in met het idee dat ik vooral iets wilde goedmaken van een eerdere reis. Yellowstone nog eens zien, Grand Teton eindelijk echt bezoeken en de Rocky Mountains beter leren kennen. Uiteindelijk kreeg ik er iets bij: een nieuwe favoriete regio. Niet omdat Yellowstone alles overtrof. Eigenlijk juist niet. Het waren de combinatie van de indrukwekkende natuur en het gevoel dat je onderweg nog echt Amerikaans dagelijks leven tegenkomt. De ranches, de kleine plaatsen, de eindeloze wegen, de kampvuren en de campings midden in de natuur. En natuurlijk hielpen vijftien beren, een coyote en heul veul pancakes ook mee.

Mijn vriend stapte voor vertrek nog met de nodige twijfels in de camper. Tegen de tijd dat we weer thuis waren, had hij het al over onze volgende camperreis. Volgens mij zegt dat genoeg.

Ja, met een kleine kanttekening.

September kan prachtig zijn. Wij hadden veel geluk met het weer en konden vrijwel alles doen wat we wilden. De herfstkleuren waren al aanwezig, het was overdag vaak aangenaam en de beren waren nog volop actief. Maar het weer kan ook omslaan. Vooral in de hoger gelegen gebieden kan de winter vroeg beginnen. De Trail Ridge Road konden wij nog net meepakken; een paar dagen later lag er sneeuw en ging de weg dicht. Wil je bepaalde plekken absoluut niet missen, dan zou ik voor juni kiezen. Ben je wat flexibeler en vind je het niet erg om je route eventueel aan te passen, dan is september een heel mooie periode. Denk in elk geval na over je reisvolgorde. En maak je deze reis met de camper, neem dan vooral voldoende tijd. Niet alleen voor Yellowstone en Grand Teton, maar juist ook voor de Great Plains en de kleinere plaatsen onderweg. Reserveer je campings op tijd, zeker wanneer je in nationale parken wilt overnachten. En probeer niet iedere dag vol te plannen met highlights. Soms is het leukste moment van de dag gewoon een barbecuen op de campground, een kampvuur en een uitzicht waar je niets voor hoeft te betalen.

Als iemand mij nu vraagt wat ik het mooiste vond aan deze reis, vind ik het lastig om één plek te noemen. De beren waren fantastisch. De bergen van Grand Teton vond ik geweldig. De rit te paard was onvergetelijk. Yellowstone blijft indrukwekkend.

Maar wat deze reis voor mij bijzonder maakte, was vooral het gevoel onderweg. De vrijheid die je in de Amerikaanse Rockies en de Great Plains ervaart. Het gewone leven. De westernsfeer, de ruimte en de natuur.

Er wordt in Europa soms gezegd dat Amerika weinig cultuur heeft. Ik denk dat je dan vooral op de verkeerde plekken kijkt. Niet alleen in musea of oude binnensteden zit cultuur. Juist als je van de bekende toeristische plekken afwijkt, zie je een heel authentieke manier van leven. De ranches, kleine dorpen, diners, westernwinkels, lokale tradities en zelfs de manier waarop mensen hun huizen en dorpen versieren.

Dat is uiteindelijk ook waarom ik graag nog eens terug zou gaan naar de Rocky Mountains en de Great Plains. Niet alleen voor de bergen, de natuur en de wildlife, maar juist ook om verder af te dwalen van de bekende toeristische plekken en meer van dat dagelijkse Amerika te zien.

Droom jij na het lezen van dit verhaal ook van zo’n camperreis? Bekijk dan zeker eens onze 35-daagse route Wild West & Wide Open Spaces. Die neemt je mee langs de indrukwekkende natuur, kleine plaatsen en het Amerika dat je onderweg tegenkomt zodra je de bekende highlights achter je laat.

En wie weet kom je net zo enthousiast weer thuis als mijn vriend en ik!

Manon werkt op de Product & Marketing-afdeling bij Travelhome en reist al ruim tien jaar regelmatig met de camper door Amerika en Canada. Inmiddels heeft ze heel wat van Noord-Amerika gezien, maar haar hart ligt bij de Amerikaanse Rocky Mountains. De combinatie van ruige bergen, wilde dieren, uitgestrekte landschappen en authentieke charme maakt dit haar favoriete regio.

Lees meer over Manon en haar reizen
Leer al onze reisexperts kennen