30+ jaar
3.29.0.7@P-CD05 (201126 0850)

Amsterdam via Vancouver naar Whitehorse

Maandagmorgen om half vijf (dus heel vroeg) hebben wij Mirjam opgehaald. Zij brengt ons naar Schiphol. Voordeel hiervan is geen files. Om 07:15 uur zouden wij vetrekken naar Londen. Hier hebben wij dan 2,5 uur overstap tijd. Maar tot onze schrik staat een van de motoren open en staan er wel vijf mensen omheen druk pratend en te gebaren. Er onder zien we een behoorlijke plas met olie. Dan wordt er omgeroepen dat er een nieuw onderdeel moet komen en de er een vertraging is van een uur. Alle radertjes gaan dan draaien, als we de aansluiting niet halen wat dan , moeten we het hotel bellen etc…. Maar gelukkig zijn we nog op tijd en kunnen wij gelijk aanschuiven voor het boarden. Pf wat een opluchting.
Van Londen vliegen we naar Vancouver waar we zeven uur moeten wachten voor de vlucht naar Whitehorse. We gaan dit niet op het vliegveld doen maar gaan met de metro de stad in naar the Waterfront. Het weer is heerlijk en we genieten van de mooie boten en de watervliegtuigen die hier af en aan vliegen. Op een terras genieten we van een wit biertje en een heerlijke lunch.  Dan weer terug naar het vliegveld voor onze vlucht naar Whitehorse. De vermoeidheid begint zo langzamerhand flink toe te slaan. Nog 2,5 half uur vliegen en dan zijn we er eindelijk. Al met al een dag van “27 “uur. Gelukkig worden we opgehaald en zijn we met 10 minuten bij het hotel. Lekker douchen en dan genieten van een heerlijke nachtrust.

Dag 2 Whitehorse:

We hebben heerlijk geslapen en nemen in het hotel een ontbijt. Dat is toch weer even wennen hoor, ze houden hier wel van een stevig ontbijt alla de Engelsen. Berend gaat lekker aan de pancake’s en ik toast met ’n gebakken ei.
We lopen nog even naar de rivier de Yukon en zien daar de Radarboot de Klondike nog overgebleven uit de tijd van de goudkoorts. Dan worden we opgehaald door het verhuurbedrijf. Het papierwerk is snel gedaan en dan gaan we onze nieuwe aanwinst bekijken. Dan op weg naar de supermarkt voor de nodige boodschappen. We besluiten om niet zover meer te rijden, even lekker rustig aan doen na zo’n dag als gister. Onderweg gaan we nog naar de  miles canyon en zoeken dan een camping op. We zitten nu lekker onder de bomen naast de camper, het weer is schitterend en we hebben net genoten van onze eerste BBQ.

Whitehorse - Skagway

Berend en ik zijn allebei vroeg wakker, volgens het klokje op de telefoon was het pas zes uur. Toch wat last nog van de jetlag en het verschijnsel hier dat de nachten hier erg kort zijn. Om middernacht is het nog licht en dan wordt het even donker en dan is het om vier uur 's-morgens al weer licht.
Het heeft vannacht wat geregend maar als we uiteindelijk aan het ontbijt zitten komt toch ook het zonnetje weer te voorschijn. Het is ook wat kouder dus houden wij de lange broek en de vesten maar in de buurt. Voor zover het weerbericht uit Canada. Vandaag gaan wij naar Skagway, het belooft een mooie route te worden. Via de Alaska Hwy rijden we richting het zuiden. De snelweg is hier niet zoals wij die kennen, het is een tweebaansweg en komen we ook fietsers tegen. De eerste stop die we maken is bij het Emerald Lake, deze heeft als de zon er op schijnt een fel groene kleur. Langs de weg zien we opeens Suspensionbridge, wij de weg af en daar naar toe. Deze brug gaat over de rivier de Yukon, Berend de echte durfal van ons beide gaat als eerste erover heen :-). Maar ik laat me niet kennen en ga dan met knikkende knieën toch ook maar.
We rijden weer door en komen bij de kleinste woestijn ter wereld, het is bijzonder dat deze hier is, het wordt omringd door hoge bergen en meren, nog even genieten van een heerlijke cappuccino en dan over de Whitepass door naar de grens met Amerika.
We zijn lichtelijk nerveus omdat ze daar nogal streng kunnen zijn en moeilijk kunnen doen over etenswaren. We worden welkom geheten door een "vriendelijke douanier".  De vragen gaan ongeveer zo: wat komt u hier doen.. wilt u werken in de USA, heeft u fruit in de RV heeft u meer dan 10.000 dollar in de RV (was het maar waar) heeft u wapens bij u NEEEEE. Dan moeten we nog naar het kantoor voor het nodige papierwerk, vinger afdrukken en een mooie foto en het betalen van 12 dollar mogen wij Alaska binnen.  Dan nog even en dan zijn we in Skagway, we gaan gelijk naar de camping en gaan dan nog even het stadje in. We zijn op tijd terug want het begint behoorlijk te regenen.
Afstand: 176 km

Skagway - Haines junction

Na een zeer korte nacht, we moeten om vier uur op, gaan we met de veerboot naar Haines. Om half zeven vertrekt de boot maar je wordt geacht daar twee uur van te voren aanwezig te zijn. Gelukkig is de camping op de hoek. We melden ons en dan gaat de betreffende medewerker met je mee naar buiten om het voertuig op te meten. Wij hebben een RV besteld van 22 feet, volgens de verhuurder hebben we RV van 23 feet en bij het meten is onze RV gegroeid naar 24 feet want ook de bumpers tellen mee. Dus dat wordt bijbetalen van wel zes dollar. Als je de boot ziet liggen en het aantal auto's en campers dan denk je dat het nooit gaat passen. Maar dat is gezichtsbedrog wat binnen is het net een bouwpakket en worden alle voertuigen netjes neergezet. Helaas hebben we wat bewolking en zijn de omringende bergen niet goed te zien, toch genieten we van de schitterende omgeving. We blijven lekker binnen want het is flink koud.
Na een tocht van ruim een uur zijn we in Haines, hier slaan we nodige boodschappen in, geven de RV weer wat te drinken en gaan dan weer richting de Canadese grens want we willen over de Chilkatpas (1065 meter) naar Haines junction. De weg gaat over hoogvlaktes en wordt omringd door flink hoge bergen. Gelukkig wordt het steeds helderder en de uitzichten hierdoor steeds mooier. Onder het genot van een bami soepje genieten we hier volop van. Het verbaasd ons hoe stil het hier is, je komt bijna geen mens tegen. Wel veel eekhoorntjes die zie je werkelijk overal voor en langs schieten.
Om een uur of vier hebben we een camping gevonden met een schitterend uitzicht op de bergen. Onder het genot van het zonnetje een lekker wijntje en gelukkig weer wifi zitten we na te genieten van deze schitterende dagen.
Afstand: 270 km

Haines junction - Beaver Creek

Je hebt van die dagen dat je er niet aan ontkomt. een lange reisdag !!! We zijn nog in Canada en moeten van Haines Juction naar Beaver Creek. Een rit van net geen 300 km. Onderweg nog een lekker stuk gewandeld door de spruce beetle trail.  Veel borden langs de route met informatie over het leven in het bos. Daarna nog een bakkie gedaan in Destruction Bay. Leuke naam voor een dorp met 4 huizen. De Alaska Highway werd steeds slechter. Dat heeft te maken met de perma frost in de bodem.. Daardoor moesten we een stuk van 25 km over gravel, waarvan de laatste 10 km achter een volgwagen. Nu staan we op een camping in Beaver Creek , 80 km voor de grens met Alaska. Morgen duiken we Alaska weer in.
Het weer is goed. 1 nacht regen gehad en overdag af en toe een klein buitje. Toch veel in de zon gezeten.
Hoogte punt van de dag : een beer gezien !!
Afstand: 291 km

Beaver Creek - Tok

Vanmorgen bij het opstaan eerst even de kachel aangezet, het was een koude en regenachtige nacht.  Dus lekker fris bij het opstaan. Vandaag gaan we niet zo heel ver, het wordt een ritje van ongeveer 200 km.
We gaan voor de derde keer de grens over, nu weer naar Amerika. Maar eerst even lekker ontbijten en dan de RV weer ontkoppelen van alle slangetjes. Nog even  tanken en dan weer op weg. Na een km of 10 zijn we al bij de Canadese grens, dan moet er nog 35 km gereden worden om bij de Amerikaanse grens te komen. Helaas is de wereld nu wat klein door de laag hangende bewolking. Opeens zien wij iets de weg over schieten, gelukkig loopt het niet gelijk de struiken in maar blijft netjes op ons wachten, het blijkt (bij navraag) een coyote te zijn. Geweldig deze hebben wij nog niet in het wild gezien. Bij de Amerikaanse  grens weer de geijkte vragen maar hoeven we geen papieren meer in te vullen dus is het nu snel gebeurd.  Na een paar km krijgen we trek in koffie en zien een tankstation met een restaurant. We stoppen en gaan binnen om een bakkie te drinken. De koffie moet nog even doorlopen en we mogen het zelf pakken als deze klaar is. We kunnen  op ons gemakje de zaak bekijken. We krijgen hier wel het ultieme Alaska gevoel. De echte berenhuiden met kop en herten hangen aan de muur. De tv staat de hele dag aan en niemand maakt zich druk. We pakken zelf de koffie uit de kan en raken nog even aan de praat met vier oudere dames uit de USA die ook met een roadtrip bezig zijn. Ik ga even af rekenen, de man kijkt mij zo aan van oh ja natuurlijk en ik moet dan wel twee dollar betalen.
Dan rijden we door naar het bezoekerscentrum van het Tetlin National wildlife refuge en vragen of er wat korte wandelingen gemaakt kunnen worden. Nou dat kan maar heeft u wel berenspray bij u. Dat hebben wij dus niet.  Nou zegt ze dan moet u maar hard zingend de bossen door ;-). We krijgen wat tips en gaan op pad. Gelukkig vind Berend een mooie berenstok en maken wij luid pratend wat tochtjes door de bossen van Alaska. Gelukkig komen we hier geen beren tegen.
Dan rijden we door naar het mooie plaatsje Tok, de plaatsjes hier zijn toch iets anders dan wij gewend zijn. Zie je een naam op de kaart dan denk je eerst nog oh leuk we gaan naar een stadje maar dit is dan niet meer dan  een paar ver uit elkaar staande huizen een benzinepomp en een restaurant annex bar met wat geluk nog een supermarkt en niet onbelangrijk voor ons een visitorcenter.
We vinden een goede camping en krijgen een uitnodiging om vanavond een live optreden mee te maken.  Daar gaan we natuurlijk wel naar toe. We zetten de RV op de plek, drinken een lekker wijntje en eten een hapje. Om zeven uur is het showtime, en het moet gezegd het is een leuk optreden van Wes Colquette en zijn partner.  Als hij wat verteld gaat op zijn “Alaskaans”, wij verstaan er geen hout van, zelfs de paar aanwezige Amerikanen kunnen het soms niet volgen, maar de muziek is leuk om naar te luisteren.
Straks nog even een zonnedansje doen voor een beetje mooier weer morgen.

Afstand: 176 km

Tok - Fairbanks

Nou , het heeft geholpen. Lekker buiten ontbijten en op weg naar Fairbanks. Een erg rustige weg met , volgens de borden, veel uitzichtpunten. Alleen zijn ze vergeten de bomen kort te houden. Dus geen uitzicht. Wel een lekker bakkie koffie gezet. Net in de middag kwamen we aan in Delta Junction. Een iets groter stadje dan de rest. Hier eindigt ook de Alaska Highway met een totale lengte van 1422 mile. In dit plaatsje wat folders gehaald over Fairbanks. De dame die ons hielp was blij verrast om mensen uit Nederland te helpen. Dit was namelijk de eerste keer.
Onderweg zagen we nog een Moose (eland) oversteken. Helaas geen foto van.
Daar gaan we een camping zoeken. Voor het eerst is het vrij druk op de camping met campers zo groot als touringcars. Daar hangt dan ook nog een auto achter.
Aangekomen op de camping besluiten we om de grote sparerib op de BBQ te gooien. Wat was die lekker. Nu is het 21:00 uur en we zitten nog lekker buiten. De zon staat nog hoog aan de hemel , maar we zijn er al aan gewend.

Dag 8 Fairbanks:

Vandaag een lekkere rustige dag.  Wij zijn naar Fairbanks geweest , de 2e stad van Alaska.Het eerste wat we wilden zien was de Alaska Pipeline. Deze vervoert olie vanaf Prudhoe Bay , in het uiterste noorden van Alaska , tot aan de havenstad Valdez. Dit is een afstand van 800 mile (1280 km).  De constructie van deze , bovengrondse leiding,  is zo gemaakt  dat het de ergste aardbeving kan weerstaan . De leiding kan over de steunen heen en weer schuiven.
Toen naar de bibliotheek geweest om een beetje internet te hebben. Deze was hier super snel. Daarna de stad ingelopen.  Fairbanks stelt weinig voor. Bij het visitor centre waren 2 husky honden. Deze worden opgeleid om eens per jaar een race  te lopen van 1000 mail (1600 km). De eigenaresse vertelde hier erg leuk over. Doordat het zo super mooi weer was zijn we Fairbanks nog even doorgelopen. Daarna boodschappen gedaan bij een gigantische supermarkt. De koelkast ligt weer vol.

Afstand: 325 km

Fairbanks - Denali National Park

We hoorden het al regenen op het dak van de camper. Jammer , want we gaan naar het Denali National Park. Het park met een paar enorme bergen waaronder de MT.Mc kinley met een hoogte van 6198 m. Door de regen en de bewolking hebben wij er niets van gezien. Maar we zijn hier nog 4 dagen. Onderweg zijn wij nog langs het dorpje Nenana geweest.  Weer een paar huizen en een mooi oud spoorwegstation wat nu een museum is. Leuk al die oude spullen en foto’s. Op weg naar Denali komen we langs Healy. Hier staat de bus waarin de opname’s zijn gemaakt van de speelfilm” ïnto the wild”. De echte bus staat nog diep in de wildernis. Je doet er 2 dagen over om er te komen. De film gaat over Christopher McCandles die als zoon van welgestelde ouders de wildernis wil ontdekken. Hier hebben we gegeten in een bierbrouwerij. Daarna door op zoek naar een camping. Door de drukte viel dat niet mee. Gelukkig hebben we voor het verblijf in Denali NP 3 dagen een camping gereserveerd op het park zelf waar wij morgen heen kunnen. O ja , het regent nog steeds en de voorspellingen voor de komende dagen zijn niet best.

Dag 10 Denali National Park:

Vandaag alweer dag 10 van onze vakantie. Na een koude regenachtige nacht weer even de kachel opgepookt en dan maken wij ons op voor de eerste dag in het Danali National Park. Gisteravond wilde wij daar al op een camping gaan staan maar alles was vol. Daarom een paar mile doorgereden en gelukkig nog een camping gevonden.
Dit had tot gevolg dat we weer over een bumpi stuk weg  terug moesten, het lijkt wel of ze aan alle high ways aan het werk zijn. Maar goed ze moeten hier alles in drie maanden doen. Wij waren de gelukkige die als eerste weer mochten stoppen. Maar gelukkig stond daar Ray, een zeer spraakzame man die daar 10 uur lang op de weg staat om de mensen te laten stoppen of ze slowly door te laten achter een volgwagen.  Hij vond het wel gezellig zo en wij doden zo onze vijftien minuten.
Bij aankomst in het park zijn we gelijk de camping gaan regelen (hadden we in december al besproken) en de tickets voor onze bustours voor morgen en overmorgen opgehaald. We krijgen ook gelijk de campingregels mee, al de etenswaren moeten naar binnen, als je geen RV hebt kan je eten in een voedsel kluis bewaren, je mag het eten niet onbeheerd achter laten en er mag geen afval buiten blijven staan en vooral je mag de dieren niet voeren.
Dan gaan we naar het visitorcenter om met een ranger (Jake) een wandeling te gaan maken. Het is al behoorlijk druk dus weinig kans op het zien van dieren. Voor de wandeling krijgen we nog wat veiligheidstips voor als er toch een eland, wolf of een beer op je pad komt.  Het is een mooie wandeling en Jake vertelt veel over het ontstaan van het park en de diversiteit van leven hier. Na twee uurtjes zijn we weer terug en gaan even een hapje eten.  Dan gaan we nog naar een opleidingscentrum voor sledehonden, wat is dat geweldig om te zien. De honden zijn zo enthousiast als ze mogen rennen. Het zijn alaskaanse sledehonden, deze hebben dan ook niet altijd van die blauwe ogen.
Bij terugkomst nog even wat gedronken en dan terug naar de camping. Lekker genieten van het zonnetje en een goed glas wijn. Dan de BBQ aan en een heerlijk maaltje gemaakt.  Voor de volgende BBQ splijt Berend de sparerib en de wilde alaskaanse zalm in moten zodat ze op de BBQ passen.
 
Dag 11 Denali National Park:

Vandaag gehoopt op mooi weer, want we gaan mee met de parkbus het Denali NP in. De zon scheen volop. Om 9:15 met de bus naar Toklat River, 53 mile het park in. Er mogen geen particuliere auto’s het park in.
De chauffeur vertelde eerst weer de veiligheidsvoorschriften van het park. Als iemand wild zag moest hij WILDLIFE,WILDLIFE roepen. De eerste keer was een Moose op grote afstand. Hij had een enorm gewei. Daarna zagen we een Kariboe. Hadden wij nog nooit gezien. Omdat het  mooi weer was , zagen we ook de hoogste berg van Noord-Amerika de Mt.McKinley. Deze is 6194 meter hoog en wat wij zagen was alleen maar sneeuw en ijs. Het is de hoogste berg die wij ooit gezien hebben. 2000 meter hoger dan de Mt.Blanc. Als het morgen helder is gaan we deze berg nog veel beter zien.
Na 3,5 uur kwamen we, na een onvergetelijke rit, aan bij Toklat River. Hier hebben we samen een uur door de rivierbedding gewandeld van de Toklat river. Alle rivieren in Alaska zijn enorm breed. Het waaide erg hard ,dus besloten we om de bus weer terug te nemen. Onderweg zagen we een Grizzly, maar het kan ook een stuk rots geweest zijn. Morgen komen we er weer langs. Als deze beer weg is was het een echte !!!! Tegen het einde van de rit liep er een Moose langs de kant gras te eten. Lekker dichtbij. ’s-Avonds heeft Brigitte hout gehaald en het vuur aangestoken . Berend de BBQ opgestookt en de zalm en de sparerib klaargemaakt. Heeeeerlijk !!!! Morgen gaan we weer met de bus het park in voor een langere tocht. Hopelijk is het dan weer mooi weer.
 
Dag 12 Denali National Park:

Heel  de dag in Danali NP.  We hebben veel dieren gezien, waaronder  5 Grizzly beren. GEWELDIG !!

Afstand: 196 km

Denali National Park - Palmer

Bij het wakker worden hoorden we het al : Het regent !! We moeten vandaag  360 km rijden om van Denali NP naar Palmer te rijden. We hebben nog maar een halve tank en hopen straks een pomp tegen te komen. In Alaska weet je het nooit. Na 40 km een pomp bezocht en ons dorstig campertje van $100 aan benzine voorzien. Daarna door gereden tot we trek in koffie hadden. Onderweg geen roadhouse gezien .  Dan zelf maar een bakkie gezet. 
Na de koffie verder tot we bij een diepe kloof kwamen , de Hurricane Gulch. We konden tot aan de rand komen wat wel erg hoog was. Het werd ook eindelijk droog .Tegen het middaguur reden we Trappers Creek binnen. Een boerendorp waar vandaag het jaarlijks Firewood festival aan de gang was. Veel country muziek en veel eten. We hebben ons daar vermaakt en lekker Thais gegeten. Met een volle maag door naar Palmer. De zon scheen lekker en de temperatuur liep behoorlijk op. In een voorstad(je) hebben we geld gepind en boodschappen gedaan. Het valt ons wel steeds meer op dat Alaska erg duur is. Dat komt omdat bijna alles ingevlogen moet worden. Alleen benzine is hier erg goedkoop , $1 per liter. Om 17:00 uur bereikten we Palmer. Een camping was zo gevonden. We hebben weer heerlijk buiten kunnen eten en zitten nu lekker aan een bakkie koffie.
Afstand: 360 km

Palmer - Kenai Peninsula

Vandaag gaan we van Palmer naar het Kenai Peninsula. We zitten nu alweer een stuk zuidelijker en het wordt hier ook een stuk drukker. We rijden via Anchorage, dit is voor Alaska een zeer grote stad. Eerst weer tanken, wat positief uitviel want de benzine is hier weer een stuk goedkoper. Scheelde toch ruim een dollar op een gallon (3,78 liter) een galon kost hier $3,38 Vandaag is het zondag en dat zullen wij weten. Het lijkt wel of alle bewoners uit Anchorage en ruime omgeving hier naar toe rijden, het is dan ook een gewilde plek om hier op zalm en Rainbows te vissen.
We hebben al heel veel mooie plekken gezien in Alaska, maar dit is echt wel heel mooi . We rijden langs de Turnagain Arm, deze leidt uiteindelijk naar zee. Werkelijk aan alle kanten schitterend bergen en veel heeeel veel gletsjers. Gelukkig zijn er veel plekken waar je kan stoppen om van het uitzicht te genieten. Je moet je hier trouwens wel goed aan de snelheid houden. Rijdt je te langzaam dan kan je een bekeuring krijgen en rijdt je te hard waar snelheidsbeperkingen zijn dan krijg je een dubbele boete aan je kont. Dus het is hier wel oppassen geblazen.
Bij het plaatsje Girdwood is een kabelbaan die je 700m omhoog brengt en waar je een schitterend uitzicht hebt op de bergen en gletsjers. Je kan hier nog een stuk naar boven klimmen en dan sta je in de sneeuw. Het is zoals ik dat noem weer eens een echte kuitenbijter.  Het is hier ook een schitterend skigebied. Dus voor de skiliefhebbers is dit misschien wel wat. Ze zijn hier ook aan het paragliden, fantastisch om te zien.
Dan weer door, maar eerst nog even een broodje scoren en deze op een mooi uitzichtpunt nuttigen. We rijden weer een stuk door en het wordt steeds drukker , we willen ook nog een boottocht gaan maken en zijn dan ook driftig op zoek waar wij heen moeten. We komen uiteindelijk bij een tolweg dus wij daar maar naar toe en komen uiteindelijk bij een 4km lange tunnel.  Wij erdoorheen, komen wij aan in het plaatsje Whittier, hier moeten wij dus helemaal niet zijn want de weg stopt hier en moet je met een ferry mee. Dus dan maar weer terug door de tunnel.
Uiteindelijk hebben we het wel gevonden maar helaas ging de volgende boot pas om half vijf en we moeten heel wat miles rijden. Dus we gaan op zoek naar een camping en dat valt niet mee nu al de plaatselijke bewoners hier van het mooie weer en weekend genieten. Gelukkig vinden we een kleine staatscamping aan een mooi meer.
Afstand: 320 km

Kenai Peninsula - Portage

Wederom een stralende dag. Gisteravond nog even met een vrouw staan praten over de vakantie en waar wij naar toe gaan. Zij vertelde dat zij die dag dipfishing gedaan hebben. Dit vindt plaats aan de monding van de Kenai rivier. Nou wil het toeval dat wij daar de volgende dag heen wilde. Op weg naar Kenai zagen we een grote truck rijden met daarop zo’n net, wij erachter aan. Op de parkeerplaats aangekomen is er een man bezig om zijn net in elkaar te krijgen. Dit wilde niet zo vlotten, Berend heeft toen zijn kunde even laten zien en samen met de man dit voor elkaar gekregen. Hij ook helemaal blij. Aan het strand aangekomen is het een drukte van jewelste.  Hele families, tentjes op het strand en tientallen mensen in het water.
Dipfishing  is het vangen van zalmen met een 4 meter lange stang waaraan een aluminium boog van ruim een meter vastzit. In deze boog bevind zich een net. De vissers staan allemaal op een rijtje met de boog verticaal. De zalmen zwemmen er zo in. De visser voelt dat aan de weerstand van zijn speciale vangnet. Daarna wordt de zalm knock out geslagen en de kieuwen doorgesneden. Er waren vrouwen bij die de zalmen gelijk fileerden. Wat een mooie rode kleur hebben deze zalmen. We hebben in een half uurtje er honderden zien vangen. Alle ingezetenen van Alaska mogen dit de eerste 3 weken van Juli doen. Menig vriezer in Alaska zit nu vol met mooie zalm. Berend heeft nog geholpen om een zalm uit het net te krijgen en staat daarom met de zalm op de foto.
Aangezien Alaska tot ver in de vorige eeuw russisch was , zijn er wat overblijfselen te zien. Zo is er uit de eind 19e eeuw een Russisch orthodox kerkje en kapelletje te zien in Kenai.
Daarna de gewone handelingen gedaan zoals koffie drinken (met een muffin !!) Verder gereden richting Portage. Onderweg lekker geluncht. Brigitte heeft american pancakes gebakken. We wilden doorrijden naar Portage om een rondvaart te gaan maken op het Portage Lake. Je komt dan tot de gletsjer die in het meer uitkomt. Maar helaas, ze zijn de weg aan het vernieuwen waardoor de boot niet te bereiken was. Toen maar een wandeling gemaakt naar de Byron Glacier. Een wandeling van 20 minuten naar een bijzonder mooie gletsjer. Door flink te klauteren  konden wij er vrij dicht bij komen. Daar hebben we een tijdje alleen maar zitten kijken. Dit vergeet je niet gauw meer. Onderweg hadden we al een campingplaats gereserveerd. Het was weer een bijzonder aangename dag , mede dank zij het uitstekende weer.
Afstand: 177 km

Portage - Anchorage

Vandaag gaan we naar Anchorage, we doen het lekker rustig aan. Onderweg komt er opeens een moose met jong de weg oversteken. Beest helemaal in paniek, weet niet waar het naar toe moet maar springt uiteindelijk de bosjes in met het jong achter zich aan. Wat een schitterende beesten zijn het toch. Dan weer tijd voor een bakkie koffie, deze vonden wij bij een bakery met wederom een heerlijke muffin.  Even een gesprekje aangeknoopt met andere Nederlandse vakantiegangers, hebben we nog niet veel gezien hier. Dan weer de weg op en maken nog een stop bij Bird -creek, hier staan ze weer te vissen op zalm maar dan “gewoon” met de hengel. Volgens ons is vissen een van de belangrijkste bezigheden hier.
In Anchorage aangekomen, op zoek gegaan naar het vliegveld waar we morgen naar toe moeten voor de dag naar de beren. Dan een camping gezocht, en gevonden nog wat boodschappen gedaan en dan is het lekker luieren met een hapje en een drankje. Tenslotte is het vakantie !!
Afstand: 78 km

Brooks Camp

Vanmorgen om 05:15 gaat de wekker. Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren, we gaan naar Brooks Camp om de beren te zien. Tot nu toe hebben we er niet veel gezien,  dus we verheugen ons er enorm op.
Met de camper gaan we naar het vertrekpunt, we vliegen heen met Katmai-air. We mogen de camper daar neerzetten voor de dag. Als we daar aankomen zien wij ons vliegtuig al in de hangar staan. Echt super leuk, het lijkt van buiten wel een privejet. Van binnen niet hoor, Er kunnen hier 8 personen in. Ik (Brigitte) ben de lichtste van het stel en mag daarom als co-piloot mee. Je moet eerst je rugzak laten wegen en daarna moet je zelf op de weegschaal staan. Dan wordt de verdeling gedaan voor wie waar komt te zitten. De vlucht naar Kulik lodge duurt ongeveer een uur. De landing is op een zanderige airstrip. Net zoals je ziet bij Discovery ;-). We moeten hier een uurtje wachten, want er kunnen niet zoveel personen in het watervliegtuig. Dan is het onze beurt om te vliegen, wat een bijzondere leuke maar ook spannende ervaring. Je racet over het water en dan langzaam trekt hij op en vlieg je over het water. Het weer naar Brooks Camp is niet best. Op een gegeven moment vlogen we door laaghangende bewolking en kon de piloot niet zo goed zien waar wij vlogen. Een mijl of wat voor de kust is hij geland op het water en hebben we met het vliegtuig een stuk moeten varen. Toen weer een dot gas en weer gaan vliegen. Na een ½ uur waren wij er dan eindelijk.
Eerst krijgen we een video en een verhaal van een Ranger, hoe om te gaan als je beren tegen komt. Dan wordt je los gelaten. Je moet je rugzak met eten eerst opbergen voordat je aan de wandel gaat. Er zijn speciale plekken waar je buiten mag eten, deze zijn met een hekwerk afgezet. Als we onderweg zijn naar de waterval worden we al door een ranger tegengehouden omdat er vlakbij een beer rondloopt met twee jongen. De beer zelf zien we maar de jonge zitten achter de bosjes verstopt. Dan mogen we weer door en komen na een mooie wandeling (onder klappend en hard pratend) aan bij de waterval. En ja daar zitten en staan ze dan. Wat een gaaf gezicht, de een probeert de zalm met de klauw te pakken, de ander opent de mond en een ander zit onderaan de waterval en wacht op de zalm die het niet red om naar boven te springen. De zalmen worden achter elkaar uit het water gevist en verscheurd en opgegeten. Gelukkig is het door het slechte weer niet zo druk en kunnen we op ons gemak blijven kijken. Wel moet de poncho over de camera want het regent behoorlijk. We kunnen er niet genoeg van krijgen.
Dan gaan we toch even terug om ons op te warmen en koffie met (natuurlijk) weer wat lekkers erbij. We besluiten om nog een keer terug te lopen naar de waterval. Gelukkig maar, want daar staat een berin met vier kleintjes. De kleintjes moeten aan de kant blijven en mams duikt met enige regelmaat in het water om een zalm te vangen. De kleintjes zijn aan het spelen en klimmen af en toe de boom in. Echt zo geweldig om te zien.
Dan is het helaas weer tijd om te vertrekken. We vertrekken nu met een wat groter watervliegtuig naar King Salmon. Het is een heel oud vliegtuig. Toen hij opsteeg kwam het water uit het plafond en de ramen. Vandaar gingen we met modern  en nog iets groter vliegtuig weer terug naar Anchorage. Om half tien zijn we weer bij de camper en gaan weer terug naar de camping. Even nog een hapje eten en natuurlijk de foto’s kijken.

Anchorage - Seward

Dat klonk weer niet goed. Regen op het dak. Alles ingepakt en op pad gegaan naar Seward. Na 50 km een goed koffietentje gevonden  waar we een bak koffie en een apfelstrudel genomen hebben. Hier trok het helemaal open. We hebben een prachtige zonnige dag gehad.  Net voor Seward is er een gletsjer , the exit glacier ,waar we heel dicht bij kunnen komen. De RV geparkeerd en 1,5 mile naar boven geklommen. Onderweg , al tijdens de rit in de auto, kon je al goed zien waar de grens van de gletsjer lag vanaf 1795. In die tijd trok de gletsjer zich al terug, maar tijdens de industriele opmars is het snel gegaan. We konden tot bij de gletsjer komen. Wat een reusachting ding. Dit was maar 2% van het  gehele Harding icefield. Nadat we  hier een tijd zijn gebleven, zijn we rustig afgedaald. Eerst maar een camping zoeken. Dat viel niet mee. De staatscamping aan het meer was al vol. 3 km buiten de stad moest er nog een zijn. De weg erheen was een weg met grote kuilen. We konden hier gelukkig nog een plaatsje uitzoeken in het bos. Elektriciteit erbij !! De camping bestond alleen maar uit vissers met hun gezinnen. ’s-Avonds waren ze de gevangen zalmen aan het fileren. Ze wilden alles aan ons uitleggen. Nog geprobeerd een kampvuur te maken (met nat hout)maar dat was onmogelijk.

Dag 19 Seward:

Vandaag mocht (moest) Berend het programma maken. Eerst naar de bibliotheek ,om onze verhaaltjes te plaatsen ,en dan een boottrip laten vastleggen over het Resurrection Bay dat van de Golf van Alaska tot aan Seward loopt. Dit was een 5 uur durende cruise . Een ranger ging mee die alles vertelde over de flora en fauna in dit gebied. We hebben op deze trip 3 walvissen, een kolonie Steller zeeleeuwen, arenden, dolfijnen enz gezien. Het was een geweldige trip. ’s-Ochtends hadden we de camper gelukkig al op een plek aan het fjord gezet waar we nu heerlijk op uitkijken. Dit is weer zo’n staats camping waar je weinig betaald , maar een wereldplek hebt. Voor ons in het water zagen we zeeotters spelen. Wat een koddige beesten zijn dit. Om ong.21:00 uur lagen ze op hun rug , in het water, te slapen. Het was een prachtige dag met een strak blauwe hemel. Over het algemeen hebben we niets te klagen.

Afstand: 204 km

Seward - Moose Pass

Vandaag een rustige maar wederom een prachtige  dag. Eerst wat in Seward rondgekeken. Getankt en boodschappen gedaan. We verbazen ons iedere keer weer hoe duur hier de levensmiddelen zijn in Alaska. Nadat we Seward verlaten hebben besluiten we alvast een eind richting Whittier te gaan waar we morgen de boot na Valdez nemen. Onderweg gestopt bij Moose Pass. Een dorpje van 4 huizen. Hier zagen we in een stromend beekje zalmen zwemmen. Ze hadden al kuit geschoten en wachten hier eigenlijk op de dood. Volgens de mensen zijn deze niet meer eetbaar. Van andere mensen hoorden we dat bij de Russian rivier beren gezien zijn.  Er zijn daar veel mensen aan het vliegvissen. Toevallig ligt deze rivier aan een Campground. Dit is een camping zonder stroom, water en afvoer. We wilden hier wel een nachtje staan , maar er was geen plek. We konden op de wachtlijst en dan om 17:00 uur horen of er nog open plaatsen waren. Wij hadden lot nr.5. De ranger noemden 3 namen en die waren aanwezig. Bij het opnoemen van nr.4 hoorden wij dat deze niet aanwezig was. Dus wij hadden plaats. Een prachtige plaats midden in het bos. Snel een kampvuur gemaakt en de bbq aangestoken. ’s-Avonds begon het te regenen.
Afstand: 45 km

Moose Pass - Valdez

Het heeft de gehele nacht geregend en dat doet het nog steeds. We gaan naar Whittier om daar de veerpont te nemen naar Valdez. Deze duurt 5,5 uur. We hadden gehoopt op een mooie tocht maar dat valt tegen door het zeer slechte weer. Veel regen en laaghangende bewolking. Van de omgeving hebben we niets gezien. Onderweg nog wel dolfijnen en wat zeehonden gezien. Ook wat ijsbergjes.  De boot was mooi op tijd in Valdez. Dichtbij de haven zagen we een Camping. Hier staan we nu met de omgeving totaal in de wolken. Na een stel schitterende dagen krijgen we nu wat minder weer.
Afstand: 239 km

Valdez - Thompson pass

Vanaf vandaag rijden we richting Canada, we hebben nog wel wat miles te gaan maar we beseffen wel dat de laatste week is ingegaan van onze vakantie en wat voor moois we al gezien hebben .
Valdez is een vrij nieuw stadje, helaas bekend om de olieramp die hier heeft plaatsgevonden. Daar zie je hier gelukkig niets meer van. Het oude stadje Valdez ligt zo’n zes miles verderop. De stad is op goede vrijdag 1964 geheel verwoest door een vreselijke aardbeving met een beving  van 9,4 op de schaal van Richter.  Er staat werkelijk niets meer overeind, en er zijn tientallen mensen omgekomen.
Vanuit Valdez rijden we over de Richardson Hwy, we maken nog even een uitstapje naar een rivier die uitmond in de Post Valdez. Hier krioelt het werkelijk van de zalmen die de rivier omhoog willen. Dit is voor hun niet mogelijk omdat er waterkrachtcentrale is neergezet. Eigenlijk wel heel sneu om te zien. Zwem je zo’n eind het fjord in en dan kan je niet bij je geboorteplaats komen. We rijden nog een stukje verder, en maken hier nog een  wandeling door een  mooi bos. Zo af en toe met een behoorlijk pittige klim. Bij terugkomst in de camper lekker koffie gezet en de kuitjes wat rust gegund.
Dan weer verder, we rijden door de Keystone canyons  en zien we nog schitterende watervallen.  Mooie plaatjes schieten en dan is het tijd voor de lunch.
De rit gaat verder over de 816 meter hoge Thompson pass. Hierlangs ligt de Worthington gletsjer. Daar willen wij natuurlijk wel weer even een kijkje nemen. We hopen dat we er een beetje dichtbij kunnen komen. Als we aan komen lopen worden we gelijk al door dol enthousiaste mensen aangesproken dat je helemaal tot aan de gletsjer kan komen. “Yes” eindelijk,  wij helemaal blij. We moesten nog wel wat klauteren en over kleine stroompjes springen maar het resultaat is wonderschoon.  Hier hebben we toch wel even de tijd voor genomen. Dan wordt het toch tijd om weer verder te gaan en op zoek naar een camping. Onderweg zien we nog een grote bergmarmot op de vangrail. Het leuke van Alaska is als je op een kruispunt van wegen komt er een traidingpost is of een informatiecentrum in ieder geval een bezinepomp. Nu was dit ook het geval bij Coppercenter. Dus wij de tank weer vol gegooid en zien we een tentje waar ze ijs verkopen. Dus jullie snappen het wel,  wij een ijsje gekocht met een bolletje (dit is bij ons vier bolletjes). Bij twee bolletjes krijg je hier een beker van 13 cm hoog met een kop erop. Dit is zelfs voor Berend een bolletje te veel haha.
We vinden uiteindelijk een camping. Dit is de meest deprimerende camping die we zijn tegen gekomen. Maar goed we zijn moe en we vinden het best zo.
Afstand: 48 km

Thompson pass - Tok

We zijn lekker op tijd op, ontbijten en gaan dan weer op pad. Na een uurtje rijden zien we een traidingpost en gaan hier even een kopje koffie drinken. Gezellig nog even met een man zitten kletsen over de barre winters hier. De ergste kou die hij had meegemaakt was – 51 graden. Valt het bij ons toch wel mee in de winter.
Vandaag gaan we naar Tok, hier zijn we op de heenreis ook geweest en nemen vanuit daar de Tayler Hwy. Ook wel de top of the world Highway genoemd. Deze weg is in de wintermaanden afgesloten. We rijden hier over een weg die op ongeveer zes- tot achthonderd meter ligt. De eerste 50 km zijn geasfalteerd, maar daarna is het alleen nog maar dirtroad. We komen door het plaatsje Chicken , hier werd in het verleden veel goud gevonden toen woonden er zo’n zevenhonderd mensen tegen nu zo’n zevenendertig. Hier staat nog een oude goudwasmachine en staat alles in het teken van de kip. Gelukkig valt het weer mee en is de weg goed te rijden. De uitzichten zijn wederom schitterend. Helaas kan je de weidsheid niet goed laten zien op de foto’s maar het is enorm.
Afstand: 360 km

Tok - Dawson City

Na een goede nachtrust op de campground gaan we verder met onze mooie reis. We gaan over een onverharde weg ,  met nog 150 km te gaan , naar Dawson City. De hele weg gaat over bergruggen heen variërend van 700 tot ruim 1200 meter. Na een half uurtje kwamen we in de eerste wolken.  Je kon weinig meer van de omgeving zien.  We passeerden de Amerikaans /Canadese grens zonder problemen. Even Later zagen we een  30 tal Kariboe’s lopen. Ook veel mannetjes met enorme geweien. We konden ze mooi fotograferen want het was erg stil op deze weg. Na een uurtje in de camper een bakkie gezet. Je moest zelf wel ,want mensen en huizen waren hier niet. Laat staan een coffeeshop .haha Bij het wegrijden begon het gelazer. Dikke wolken met veel regen kregen wij te verduren. Door de wolken waar wij in reden kon je geen hand voor ogen zien.  De weg werd ook steeds gladder door de gravel. De snelheid was er uiteraard helemaal uit. Veel later dan gepland zagen we Dawson liggen. Je kan er alleen komen van deze kant door de veerpont te nemen over de immense Yukon rivier. De 3e grote rivier van Noord-Amerika met een lengte van 3250 Km. Snel een RV Camping gezocht en daarna Dawson ingelopen. Dit stadje is zeer bekend van de goudzoekers. Het ziet er erg leuk uit . Net of je in het wilde westen loopt. Morgen willen we hier een dag blijven en wat gaan zien over het goud zoeken.

Dag 25 Dawson City:

Lekker lang uitgeslapen. Daarna eerst een bakkie gedaan bij een leuke bistro in Dawson City. We hoorden dat je op de berg Dome een prachtig uitzicht hebt over Dawson en wijde omgeving. Na een klim van 7 km konden wij van dit schitterende uitzicht genieten. Hier hebben we besloten om alvast een eind richting Whithorse te gaan. Maar niet voordat we een  goudmijn bezocht hadden. Hier stond nog een gigantisch apparaat dat een Dredge heet. Deze graaft met een snelheid van 0,8 km per 8 maanden de rivier door.  En dat 24 uur per dag , 7 dagen in de week. Deze dredge was hier ter plekke gezonken. Nu is het Canadees erfgoed.  De gids vertelde er alles over. Toch was het onvoorstelbaar dat dit begin 1900 gebouwd is en tot in de zestiger jaren dienst heeft gedaan. Na deze interessante uitleg zijn we 130 km doorgereden . We kwamen weer een mooie campground.

 

Afstand: 298 km

Dawson City - Whitehorse

Na een heerlijke nachtrust, wat is het heerlijk stil op de campgrounds, doen we heel voorzichtig het gordijn omhoog om te kijken naar de lucht. Helaas zitten we in de laaghangende bewolking. We zitten hier nog op ongeveer 500 meter hoogte.  Vandaag op ons gemakje weer een stuk naar het zuiden richting Whitehorse, we zien wel hoe ver we komen.
Af en toe rijden we in de wolken, en is het uitzicht zeer beperkt. Het is weer lekker rustig op de weg en met een gangetje of tachtig rijden we over de wat hobbelige wegen., met hier en daar een grindweg wat weer lekker stof doet opwaaien. Opeens zien wij wat voor ons over de weg huppelen. De afstand is nog ver en we denken dat het raven zijn. Maar hoe dichter bij we komen zien we dat het een vos is met drie jongen die lekker met elkaar aan het stoeien zijn.  Heel voorzichtig rijden we ernaar toe en springen ze de kant in waar ze nieuwsgierig naar ons kijken. Echt heel leuk om te zien.
We laten ze achter ons en vervolgen onze weg. Zo af en toe wordt het wat helderder en het zicht beter, en dan opeens zit je weer in de wolken. Dan zien we opeens in de berm een zwarte beer. Voor ons is ook al een auto gestopt en rijdt weer een eindje terug. Dat is het voordeel van hier rijden, je kan zelfs op de Hyway (als er niemand achter je zit) stoppen en een stukje terugrijden. Wij natuurlijk ook in zijn achteruit . En ja hoor daar is ie dan toch eindelijk de beer. Hij/zij staat ons vanuit de bosjes nieuwsgierig aan te kijken. Loopt dan weer weg naar de andere kant en wij daar ook heel voorzichtig ernaar toe.  We hebben hier echt even van zitten te genieten. Dan kuiert ie op z’n gemakje het bos in en gaan wij weer op pad.
Onderweg nog een bakkie koffie en stoppen we ook nog bij een mooi uitzichtpunt, de Five Finger Rapids Overlook. Hier kan je naar de rivier lopen waar in vroegere tijden de raderboten door een nauwe kloof de rivier afzakten naar Dawson.  Hier even lekker geluncht en dan weer verder richting het zuiden.  We stoppen nog even om wat te drinken en besluiten om niet helemaal naar Whitehorse te rijden maar nog een nachtje op een campground aan een meer te gaan staan. Het is een schitterende plek en al behoorlijk druk. Berend legt weer een vuurtje aan en we kunnen lekker lang buiten zitten. Het zonnetje is heerlijk doorgekomen dus daar moeten we nog even van genieten.

Dag 17 Whitehorse:

Wij zijn nu in Whitehorse, het begin en eindpunt van onze Alaska reis. Vandaag de Camper schoonmaken en morgen inleveren. Morgenmiddag om 14:45 uur vertrekken we naar Vancouver  waar  we nog 2 nachten zullen verblijven.
Afstand: 533 km

Terugreis vanuit Vancouver naar Amsterdam

Vandaag de laatste dag in Vancouver. Gisteren aangekomen in een goed hotel in het centrum van Vancouver. Na het opstaan eerst heerlijk ontbeten bij de “belg” . Een top ontbijt bij een Belgisch echtpaar. Daarna de bus genomen naar Suspension Bridge Park. Wilden wij al in 2012 heen.
Hadden we ons wel anders voorgesteld. Dit was zo druk dat in het hele park file gewandeld werd. De meeste mensen waren chinezen. Er was een enorme hangbrug die op een hoogte van 73 meter het dal overstak. Ook dit werd in file gedaan. Ook hadden ze tegen de bergwand een Cliffwalk gemaakt. Ook deze ging erg hoog langs de wand. Brigitte heeft ze allemaal gedaan en dat is een top prestatie !
We werden het file lopen zo zat dat we de bus naar Granville Island genomen hebben. Een heerlijke stek om te kijken eten en te genieten van goed straat theater. We hebben hier goed gegeten en nog lang in de zon (25 gr ) gezeten. Daarna via de kust terug gewandeld naar ons hotel.  Onderweg kwamen we een afgezette straat tegen waar film opnames gemaakte werden.

’s Avonds vlogen we weer terug naar Amsterdam

Hier komt een einde van onze fantastische vakantie.

Camperreis op maat

Wil jij zelf zo'n reis maken? Laat dan een camperreis op maat samenstellen zodat deze precies bij je wensen aansluit!

Ja, stuur mij een gratis offerte!

Campervakanties

Wil jij ook zo'n camperreis maken in dit gebied? Bekijk dan hier onze camperreizen.

Bekijk de campervakanties