's Morgens vroeg worden we wakker in een staat van prettige opwinding, we zijn positief gestrest. We houden ons aan ons dagelijks ritueel. Ik zet koffie en we drinken 2 kopjes op in bed, lezen wat nieuws van NU.nl en de NOS op onze iPads. Staan om 8 uur lui en traag op. Het privilege van de pensioenleeftijd.

Ons vliegtuig vertrekt pas om 15 uur, maar vanwege horrorverhalen over urenlange wachttijden bij de incheckbalies werd ons telefonisch aangeraden om 4 uur van te voren op Schiphol te zijn. De bus naar Schiphol via Amstelveen stopt vlak bij ons huis en de rit duurt nog geen half uur. Om 10.35 stappen we op de bus. Ben nog niet klaar met het plaatsen van de koffers toen één ervan zomaar op zijn 4 wieltjes bij het optrekken van de bus richting uitgang rolt waar een hoekje is gereserveerd voor bagage. Ik mail direct naar het thuisfront dat we een volautomatische koffer hebben en Raoul vraagt waar je zo'n zelfrijdende koffer kunt kopen.

Om 11 uur staan we voor de vertrekhal. Tot onze verrassing staan er weinig mensen bij de incheckbalie, alles verloopt vlot en soepel en om kwart voor 12 hebben we de douane gepasseerd. Ruim 3 uur wachten, maar een verblijf op Schiphol is geen straf. Windowshoppen, tijdschrift in de boekhandel kopen, onze met vlees gevulde broodjes en pasteitjes eten met een glas frappuccino erbij en lezen in de onvolprezen Trotter-gids Zuidwest-Amerika, een must voor Amerika-gangers vanwege de uitgebreide campingvermeldingen met beoordeling.

Het eerste traject naar Frankfurt wordt door Lufthansa verzorgd: ruime stoelen en beenruimte. De 2 volgende vluchten worden door de door schandalen geplaagde United Airlines verzorgd, een van de grote Amerikaanse vliegmaatschappijen die echter iets meer dan een opgewaardeerde budgetmaatschappij blijkt te zijn. De stoelen zijn voor een intercontinentale wat smal en de beenruimte is aan de krappe kant. Omdat we niet groot zijn hebben we wat minder last dan de vele omvangrijke passagiers die zich met moeite in hun stoelen moeten persen. Hoe komen ze ooit uit hun beklemde positie als ze moeten opstaan?

Ons vliegtuig komt een uur te laat aan in San Francisco en we missen onze aansluiting. Wat nu? We zoeken naar de helpdesk, maar er is onduidelijke bewegwijzering. Drie Nederlandse echtparen met wie wij in de rij stonden sjokken vermoeid achter ons aan, alsof wij de weg zouden weten op dit voor ons chaotische vliegveld. Eerstvolgende vlucht, morgenavond, 20.50 uur. Een hele vakantiedag naar de maan. Leuk, leuk, leuk…!

We maken van de nood een deugd. Morgen gaan we naar de Golden Gate bridge. Is per slot van rekening vakantie, niet waar. We krijgen vouchers voor een hotel, het vervoer en voor het avondeten op het vliegveld. Sinds vanmorgen zijn we zowat een etmaal op om na deze reis uiteindelijk na middernacht, lokale tijd, te stranden in een Marriott in the middle of nowhere met tig andere mede pech-gangers. We zijn zo moe dat zelfs een spijker fakirbed als een matras van de prinses op de erwt zou aanvoelen.